Różnimy się nie tym, co myślimy
—
tylko tym, w jaki sposób myślimy.
Najłatwiej zobaczyć tę różnicę w relacjach.
Ta sama sytuacja.
Te same słowa.
A jednak ktoś reaguje inaczej, niż się spodziewasz.
To, co dla Ciebie jest oczywiste,
dla kogoś innego nie ma sensu.
I w pewnym momencie przestajesz rozumieć,
co się właściwie dzieje.
Ten sam wzór wraca też w decyzjach.
W tym, co wybierasz, odkładasz lub omijasz.
Jest w tym jeden element, którego zwykle nie widzisz –
blindspot – czyli martwy punkt.
wyjaśnienie:
Każdy samochód ma martwy punkt.
Nie widzisz tego, co jest tuż obok.
Patrzysz w lusterko – droga wydaje się wolna.
I właśnie wtedy najłatwiej o kolizję.
W Twoim życiu działa to podobnie.
Twój Typ Osobowości widzi świat w określony sposób – dla Ciebie całkiem naturalny – pewne rzeczy dostrzegasz, a innych nie obejmujesz uwagą.
Tego czego nie widzisz znajduje się w Twoim martwym punkcie.
Mechanizmy, które tam się znajdują, często ograniczają Twoje możliwości, rujnują relacje i wpływają na podejmowane decyzje.
Od ponad 25 lat pomagamy ludziom dostrzegać martwe punkty — u siebie i u innych.
Co robimy
W relacjach najtrudniejsze są te momenty – gdy obie strony
mają poczucie, że mówią jasno, a rozmowa i tak kręci się w miejscu.
warsztaty
Praca z zespołami, parami i grupami, które chcą lepiej zrozumieć swoje nieświadome reakcje.
konsultacje
Poznajesz swój dominujący wzór postępowania oraz swoje martwe punkty, które ograniczają Twoje życie.
MOMENT PRZEŁOMU
Problem zaczyna się wcześniej niż w słowach.
Te same słowa często znaczą coś zupełnie innego.
Miłość.
Relacja.
Sukces.
Dla jednego typu osobowości są zaproszeniem.
Dla innego – presją, przed którą trzeba się cofnąć.
Zanim zaczynamy się spierać,
każdy z nas z nas układa sytuację trochę inaczej.
Zobacz, jak to działa na co dzień.
To kilka sytuacji, w których martwy punkt zaczyna być widoczny..
w pracy
Projekt się sypie.
Termin się zbliża.
Jedna osoba przyspiesza
i przejmuje kontrolę.
Druga zwalnia.
Wraca do szczegółów.
Napięcie rośnie.
w rozmowie
„Porozmawiajmy teraz.”
„Nie teraz.”
Jedna osoba naciska.
Druga się wycofuje.
Im bardziej jedna wywiera presję –
tym bardziej druga znika.
w decyzjach
Trzeba coś ustalić.
Ktoś chce działać od razu.
Ktoś jeszcze sprawdza.
Jedna osoba widzi opóźnianie.
Druga — odpowiedzialność.
Zaczyna się tarcie.
w bliskości
Wieczór razem.
Jedna osoba coś planuje.
Układa, organizuje.
Druga chce po prostu pobyć obok.
Nic się nie dzieje.
A jednak pojawia się dystans.
Schemat wraca.
W pracy.
W rozmowach.
W decyzjach.
W relacjach.
Tu zaczyna się martwy punkt.
Moment zderzenia
To, co robisz, ma sens.
Do momentu, w którym trafiasz na inny system.
W 1999 roku NASA straciła sondę Mars Climate Orbiter. Kosztowała około 125 milionów dolarów.
Nie zawiódł brak wiedzy. Zawiodło porozumienie.
Jeden zespół pracował na danych zapisanych w jednostkach anglosaskich, drugi odczytywał je tak, jakby były metryczne. Ta sama liczba oznaczała dla nich coś innego.
Przez wiele miesięcy błąd narastał po cichu. Dopiero przy Marsie okazało się, że sonda leci zbyt nisko. Misja zakończyła się katastrofą.
Co tu jest nieoczywiste
To nie jest różnica informacji.
To różnica tego, jaka treść trafia do naszej uwagi.
Ta sama figura. Dwa poprawne odczytania.
Problem nie zaczyna się wtedy, gdy widzicie coś inaczej.
Zaczyna się wtedy, gdy każde z Was zakłada, że widzi całość.
To, co dla jednej osoby od razu staje się ważne,
dla innej może pozostać prawie niewidoczne.
Powtarzalny wzór
W codziennym życiu dzieje się podobnie.
Zamiast jednostek miary mamy tu do czynienia
z odmienną interpretacją rzeczywistości.
Przykład
Dla jednej osoby konflikt jest momentem zagrożenia. To sytuacja, w której trzeba się wycofać, zabezpieczyć, ograniczyć straty.
Nawet niewielkie podniesienie głosu może być sygnałem, że sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli.
Dla innego typu osobowości konflikt znaczy coś zupełnie innego:
Porządkuje sprawy, przyspiesza decyzje i oczyszcza atmosferę.
Brak napięcia może być interpretowane jakby coś ważnego było zamiatane pod dywan.
W tym samym miejscu
Jedna osoba unika dokładnie tego, czego druga potrzebuje.
Druga naciska dokładnie tam, gdzie pierwsza zaczyna się bronić.
Każda z nich działa spójnie i rozsądnie – ale w innym systemie.
Dokładnie jak w NASA
każda ze stron zakłada, że druga osoba pracuje w tym samym systemie.
I obie są przekonane, że widzą sytuację w ten sam sposób.
Tu pojawia się martwy punkt.
Stawka
W przypadku NASA koszt był policzalny — 125 milionów dolarów.
W naszym życiu …
To są rozmowy, które prowadzą donikąd.
Relacje, w których powoli znika kontakt.
Sytuacje, które ciągle wracają, bo mechanizm pozostaje niewidoczny.
Pojawia się pytanie:
Jak wygląda mój własny system i jak zniekształca on to, na co patrzę?
Typy osobowości pomagają zobaczyć, co uznajemy za oczywiste — i uświadomić sobie co znika nam z pola widzenia.
TYPY OSOBOWOŚCI
Każdy z nas ma trochę inny punkt ciężkości.
W tej samej sytuacji każdy z typów osobowości zwraca uwagę na całkiem inne sygnały.
Nasze martwe punkty rzadko wynikają ze złej woli.
Częściej z tego, że własny sposób widzenia wydaje się tak oczywisty, że trudno go zauważyć.
Dla jednej osoby najważniejsze będzie to, co dzieje się między ludźmi: ton rozmowy, poczucie bliskości, oddalenie.
Ktoś inny szybciej zauważy sens wypowiedzi, strukturę, odpowiedzialność. To, czy coś działa, czy nie.
Są też osoby, które najmocniej odbierają rytm, przestrzeń i fizyczne odczucie sytuacji.
Kłopot zaczyna się wtedy, gdy własny punkt widzenia zaczyna uchodzić za jedyny możliwy. I staramy się go narzucić innym.
O co chodzi?
typ osobowości nie pokazuje,
kto ma rację.
Pokazuje raczej, na co odruchowo kierujesz uwagę – i co przez to znika Ci z pola widzenia.
PERSPEKTYWA 01
Dla jednej osoby najważniejsze będzie to, co dzieje się w relacjach międzyludzkich.
PERSPEKTYWA 02
Inne osoby skupiają się na sensie, strukturze, roli i odpowiedzialności.
PERSPEKTYWA 03
Są też tacy, którzy najmocniej odbierają świat przez rytm, przestrzeń i fizyczne odczucie sytuacji.
Żadna z tych perspektyw
nie jest lepsza.
Jest po prostu INNA.
Nie wszyscy budujemy obraz rzeczywistości z tych samych elementów.
To ważne
Nieporozumienia zwykle nie polegają na tym, że jedna strona „widzi coś źle”.
Napięcia pojawiają się wtedy, gdy własny sposób widzenia bierzemy za jedyny oczywisty.
DLATEGO PRACUJEMY NA TYPACH
Typ osobowości to nie etykieta.
To mapa naszej uwagi.
Dlatego pracujemy na typach osobowości.
Nie traktujemy typów jak etykiet ani gotowych szufladek. Dla nas typ określa, co dla danego człowieka jest odruchowo ważne, co przyciąga jego uwagę i według czego porządkuje świat.
A przede wszystkim — czego z własnej perspektywy może w ogóle nie dostrzegać.
Nie etykieta
Typ nie ma człowieka zamknąć.
Ma pomóc zobaczyć, według jakiego wzoru układa swój świat.
Po co to
Chodzi o coś bardziej praktycznego.
Żeby na chwilę odwiesić własną perspektywę i zobaczyć, jak rzeczywistość została uporządkowana w czyjejś głowie.
MOMENT PRZEŁOMOWY
I wtedy nagle
zaczyna się
coś układać.
To, co wcześniej wyglądało na chłód w związku, okazuje się innym językiem przeżywania. Przesada może okazać się wrażliwością na coś, czego wcześniej się nie zauważało.
To, co dotychczas irytowało, przestaje być błędem, a zaczyna mieć swoją logikę.
Na warsztatach nie uczymy prostego rozpoznawania typów. Uczymy punktu widzenia INNEGO – opisujemy różne, równoległe porządki świata.
Moment przełomowy nie polega więc na tym, że wszyscy zaczynają się zgadzać. Polega raczej na tym, że cudzy sposób widzenia przestaje wyglądać jak błąd.
O nas
25+ lat praktyki
Setki rozmów. Setki sytuacji.
25 lat pracy z ludźmi nauczyło nas jednego: każda trudna sytuacja zbudowana jest na wzorze – fundamencie naszego Typu Osobowości.
Pomagamy zobaczyć ten wzór i zrozumieć, jak z nim można pracować we wszystkich sferach naszego życia.
Od ponad 25 lat pracujemy z ludźmi w momentach, w których coś przestaje działać tak, jak dotychczas — w relacjach, w pracy, w decyzjach, które nagle zaczynają kosztować więcej, niż powinny.
Prowadzimy warsztaty i konsultacje dla osób indywidualnych, par, zespołów, firm oraz liderów. Z zewnątrz każda z tych sytuacji wygląda inaczej. Po latach widać jednak wspólny ślad: problem rzadko zaczyna się tam, gdzie wszyscy go wskazują.
Na początku ktoś mówi: „on jest trudny”, „ona przesadza”, „z tym zespołem nic się nie da ustalić”, „ta osoba unika odpowiedzialności”. To zwykle pierwszy odruch. Kiedy rośnie napięcie, najłatwiej znaleźć winę po drugiej stronie.
My patrzymy szerzej – sprawdzamy, jaki wzór uruchamia się pod powierzchnią. Co dana osoba odruchowo uznaje za ważne. Jak chroni swój porządek. Czego nie widzi, gdy działa pod presją.
Dlatego pracujemy na typach osobowości.
Dlatego korzystamy z typów osobowości.
Traktujemy je jak mapę uwagi. Dzięki której możemy określić, na co człowiek zwraca szczególną uwagę, gdzie szuka poczucia bezpieczeństwa, co odbiera jako zagrożenie i co może mu umykać, gdy działa pod presją.
Przez lata przekonaliśmy się, że ludzie rzadko potrzebują kolejnej porady.
Częściej potrzebują lepszego rozumienia.
Takiego, które pozwala ujrzeć siebie, drugiego człowieka, zespół albo organizację bez natychmiastowego oceniania według jednego, własnego porządku.
Jak pracujemy
Warsztaty, konsultacje, praca z parami, zespołami i liderami. Nie pracujemy na szybkich diagnozach. Pracujemy na wzorach, które wracają.
Nasza perspektywa
Patrzymy na wzór pod powierzchnią sytuacji:
co ktoś widzi, czego nie widzi i dlaczego ten sam problem wraca w innym miejscu.
Jak pracujemy
Problem rzuca się w oczy. Wzór zwykle jest ukryty.
To, co wygląda jak pojedyncza trudność, często ma dłuższą historię. Wraca w sposobie reagowania, podejmowania decyzji i bycia z innymi.
Z czym ludzie przychodzą
Ludzie przychodzą z napięciem w relacjach, z poczuciem, że coś znowu rozsypuje się w pracy, w decyzjach albo w codziennym funkcjonowaniu.
Ktoś nie potrafi utrzymać kierunku. Ktoś stale zmienia plany, wycofuje się albo reaguje gwałtowniej, niż sam by chciał. Ktoś funkcjonuje pozornie dobrze, ale w środku czuje przeciążenie, chaos albo powracający konflikt z otoczeniem.
Najczęściej czuje już, że coś nie działa. Nadal jednak nie widzi wzoru, który za tym stoi.
Co potrafimy rozpoznać
Szukamy powtarzalnego wzoru: tego, na co dana osoba odruchowo kieruje uwagę, jak reaguje pod presją i czego zwykle nie zauważa.
Widać wtedy charakterystyczne martwe punkty, strategie obronne, napięcia i trudności, które regularnie wracają. Widać też mocne strony oraz zasoby, z których dana osoba często jeszcze nie korzysta.
To, co wyglądało jak chaos, zaczyna mieć swoją logikę.
Jak dobieramy pracę
Ten sam sposób pracy nie służy każdemu.
Są osoby, którym pomaga plan, struktura i konsekwencja. Są takie, które najpierw potrzebują zająć się napięciem, ciałem albo sposobem regulowania emocji. Są też osoby, które w relacjach próbują wszystko wyjaśnić, zanim dopuszczą do siebie to, co naprawdę czują.
Dlatego dobieramy pracę do konkretnej osoby, relacji albo zespołu.
Wiedza o typach pomaga dobrać pracę do konkretnej osoby, relacji albo zespołu.
Wybierz swoją ścieżkę
Nie każdy trafia do nas z tym samym problemem.
Zobacz, od której ścieżki warto zacząć.
INDYWIDUALNIE
W Twoim życiu wraca ten sam rodzaj trudności. Zmieniasz decyzje, odkładasz sprawy, wchodzisz w podobne napięcia albo reagujesz mocniej, niż sam byś chciał.
Dowiedz się więcej: Strona GłównaRELACJA / PARA
Rozmawiacie o tym samym, ale każde z Was słyszy coś innego. Zamiast ulgi kolejna rozmowa przynosi więcej napięcia.
Zobacz pracę dla par: Strona GłównaRODZIC / DZIECKO
Kontakt coraz częściej kończy się napięciem, wycofaniem albo konfliktem. Trudno już rozpoznać, czy to chwilowy etap, czy wzór, który będzie wracał.
Zobacz konsultacje: Strona GłównaSZEF / LIDER
Wyznaczasz kierunek i podejmujesz decyzje, ale zespół reaguje inaczej, niż zakładałeś. To, co dla Ciebie jest klarowne, dla innych może oznaczać coś innego.
Zobacz pracę z liderami: Strona GłównaFIRMA / ZESPÓŁ
Zespół siedzi przy jednym stole, ale coraz częściej pracuje według różnych założeń. Te same rozmowy prowadzą do innych wniosków, decyzji i napięć.
Zobacz warsztaty: Strona Główna
Książka
Wiele lat pracy, setki rozmów, konsultacji i warsztatów. Z czasem zaczęło być widać, że za bardzo różnymi historiami wracają podobne wzory: nieporozumienia, napięcia, powtarzalne reakcje i martwe punkty, których trudno dopatrzyć się z własnej perspektywy.
Z tego doświadczenia powstała książka.
Nie opisujemy w niej typów osobowości przez tabelę cech. Pokazujemy je przez sytuacje z codziennego życia: rozmowy, decyzje, konflikty, momenty wycofania, przesady, kontroli albo nagłego przeciążenia.
Książka pozwala spokojnie wejść w ten sposób patrzenia. Można zobaczyć, który typ reagowania jest najbliższy własnemu doświadczeniu, gdzie zwykle pojawia się napięcie i jaki martwy punkt może wracać w relacjach z innymi.
Dla wielu osób sama lektura jest już początkiem zmiany. Inni dopiero po niej decydują się na warsztat, konsultację albo dalszą pracę nad swoim martwym punktem.
CO DALEJ
Na początek wystarczy krótka rozmowa.
Bez zobowiązań i bez przygotowywania się. Sprawdzamy, co naprawdę się dzieje i czy to jest moment, w którym warto zrobić następny krok.
Nie musisz od razu wiedzieć, czego potrzebujesz.
Wystarczy, że widzisz, że coś regularnie psuje rozmowę, bliskość albo współpracę.
Czasem już to wystarcza, żeby nazwać problem i zobaczyć, od czego zacząć.
Napisz krótko, z czym przychodzisz. Nie musisz tego dobrze nazywać. Wystarczy kilka zdań — sprawdzimy, czy rozmowa wstępna ma sens i od czego najlepiej zacząć.